Suplay

Mauubos na naman
ang aking suplay: alak, ano pa?
Kailangang magpabili sa
anak sa Waltermart
kundi’y mauubusan ako
ng lakas.

Napakarami kong gagawin
walang magagawa kung
walang empe (puwe), o red horse–
kailangan ko basta ang kanyang sipa,
nang humupa ang sakit ng
katawan o isip, para uli
maging ako.

 

 

 

Posted in Filipino poetry, tula, Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

Uminom Mag-isa

Ilang beses na rin akong nakipag-inuman
at marami na rin akong natutuhan
sa umpukang bote na sa bandang huli’y
walang kabuluhan.
Mabuti na lamang at maaga
kong natuklasan na mas masarap
uminom mag-isa
kaysa uminom sa barangay tagay
na walang kuwenta.
–Lorenzo A. Fernandez Jr.
Posted in Filipino poetry, Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

Si Engineer

“Engineer ako,” sabi ng isang engineer
sa isang kausap.
“Sabi ni Engineer. . .” kuwento naman
ng isa pang engineer patungkol sa sarili
para hindi masabing nagmamayabang.
Ang hindi nila alam, engineer din ako.
Pero hindi ko sinasabi.
Wala akong sinasabi.
Engineer ako pero hindi
sabik sa titulo, di katulad nilang ordinaryo.
At di nila alam, nagsusulat pa ako
At kahit lumipas ang isang daang taon,
hindi nila kayang gawin iyon.
Kahit huminto pa sila sa pagpapakilala,
wala nang magagawa, kundi lumaklak
ng bulok na alak at ipangalandakang
engineer uli sila, pauli-ulit.
O, Engineer sa papel, na ipinasok
ni Politiko sa trabaho, wala ka!
Wala kang dapat ipagyabang
dahil ikaw ay unggoy lamang!

–Lorenzo A. Fernandez Jr.

Posted in Filipino poetry, Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment

Awit Ng Isang Alagad Ni Li Po

Kung minsa’y mas mainam pa ang matang malabo
Dahil gumaganda ang pangkaraniwan,
O lumilinaw ba kung maganda ang nakikita?
Pero kailangan kong tanggapin
Ang matang ang nakikita’y dilim kung araw
At matang nakikita’y liwanag ng buwan
Habang umiinom mag-isa ng pulang alak
Ng lakan.

Lumilinaw ang anino,
Tunay ang tatag ng pulso,
At ang lakas ay parang toro
Sa isip at tuhod.

A, huwag nang mag-alinlangan,
Ito’y panandalian lamang,
Huwag sayangin ang apoy
Na nararamdaman. . .

Sinasayang ko ba?
Heto, ako’y magbabalita
Ng sikretong aking natuklasan.
Ano ba ito?

Wala naman akong napagtanungang madaldal
O narinig na atungal ng baboy.
A, ako’y magpapahayag ng balitang
Natutuhan mula sa alak ng lakan.
Marami itong sinasabi at di pangkaraniwan.
Ewan ko lang sa ibang tumutungga,

A, wala akong pakialam.

Nawala tuloy ako dahil ordinaryo,
Buwisit sa espiritu!

Pero ito ang totoo: maraming anunsiyo.
Pero hindi mababasa
Sa anumang peryodiko
Sa tapat ng barbero.
At lalong ito’y hindi para sa mga lasenggong
Maingay kung walang masabi,
Tunog lata. Huwag na nga kaya?
Ako’y maghihintay na lang ng mambabasang
Mahilig sa kalabasa, pampalinaw ng mata.
Pero kung wala, wala akong sasabihin. Ha!
Uubusin ko na lang ang bote ng lakan.

A, huwag nang mag-alinlangan,
Ito’y panandalian lamang,
Huwag sayangin ang apoy
Na nararamdaman. . .

Ako’y pagal na, siyempre lasing.
Liwanag ng buwan
Ay gusto ko nang higupin.
Ang balita ko’y wala akong pulutan.
Sino ang may sabing gusto ko iyan?
Sapat na ang alak ng lakan!

 

–Lorenzo A. Fernandez Jr.

Posted in Filipino poetry, makata, tula, Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

Penitensiya

Sabi ng lasing: “Matagal nang
ibig kong magbago. Matutupad
iyan sa Biyernes Santo. Itaga mo
sa bote. Pero sa Huwebes Santo,
lalaklak ako nang todo
dahil papatayin ko ang demonyo
kinabukasan.”

Iyan ang kanyang pangako
tuwing hahataw ang singaw
ng Abril o Marso,
buwan ng pagtutuos.

Bulagta siyang puro sugat at galos,
daig pa ang napako sa krus.
Dalangi’y may magbuhos pa
ng banal na tubig ng boteng bubuhay
muli sa kanyang dugo nang hindi
siya disyertong tigang
bago matulog.

Himalang nagising kinabukasan
at dagling pinawi ng banal na tubig
ang matinding uhaw at muling
humalik sa bote.

 

–Lorenzo A. Fernandez Jr.

Posted in Filipino poetry, tula, Uncategorized | Tagged | Leave a comment

Sa Bandang Huli

Pero, ngunit,
pero, subalit,
pero, pero sa ibang dako,
pero, pero pa rin,
datapwat, pero, pero pa rin
ang aking sasambitin,
susulatin . . .

–Lorenzo A. Fernandez Jr.

Posted in Filipino poetry, makata, tula, Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

Penoy vs. Singkit

Mayabang, madaldal,
kurap, bulok, pero masarap naman
daw ang penoy,

kontra sa tatahi-tahimik na singkit
(smooth operator, you know)
na nagsusumikap at ngayon ay meron
nang sandatang pandurog
sa mga kalaban.

Wiling-wili, panay ang sakop
ng behong singkit dahil walang binatbat
at puro putak lang ang mga ayungin
at asungot sa Ayungin shoal
at sa iba pang school (tama iyan).
So that’s the real score.

Tanging dalangin ng penoy:
“USA, help us! We trust in you. Amen.”
Ganoon lang naman.
Asa palagi sa manna ni
lord Uncle Sam.

 

–Lorenzo A. Fernandez Jr.

Posted in Filipino poetry, makata, tula, Uncategorized | Tagged | Leave a comment